• #
  • 1
  • 4
  • А
  • Б
  • В
  • Г
  • Д
  • Е
  • Ж
  • З
  • І
  • К
  • Л
  • М
  • Н
  • П
  • Р
  • С
  • Т
  • У
  • Ў
  • Ф
  • Х
  • Ц
  • Ч
  • Ш
  • Ю
  • Я
  • A
  • B
  • C
  • E
  • G
  • H
  • I
  • L
  • M
  • P
  • R
  • S
  • T
  • V
  • X
  • Z

#

1

4

А

Б

В

Г

Д

Е

Ж

З

І

К

Л

М

Н

П

Р

С

Т

У

Ў

Ф

Х

Ц

Ч

Ш

Ю

Я

A

B

C

E

G

H

I

L

M

P

R

S

T

V

X

Z

Сяргей Войчанка

  • мастак
  • дызайнер
1955–2004

аўтаматычны пераклад

Групы

Выбраныя падзеі

Выбраныя творы

Асацыяваныя ўстановы

Спадарожныя дакументы

Звязаныя імёны

Выбраныя даты:

15 лістапада 1955

Нарадзіўся ў сям'і марака ў Жданове, УССР (сёння Марыупаль, Украіна).

1969

Паступіў у мастацкую школу на аддзяленне скульптуры.

1975

Паступіў у Акадэмію мастацтваў на факультэт дызайну, дзе пазнаёміўся са сваім будучым сааўтарам Уладзімірам Цэслерам (працавалі ў дуэце з 1978 года).

1984

Абараніў дыпломны праект - серыю плакатаў "Гісторыя Мінска".

9 снежня 2004

Памёр у Менску.

-

Сяргей Войчанка пра сябе: "Я нарадзіўся 15 лістапада 1955 года ў Марыупалі (былы Жданаў, Украіна) у сям'і марака. З чатырох гадоў жыву ў Мінску (Беларусь). Усе мае сваякі па лініі маці адсюль. Старыя вулкі, якія перажылі вайну (якіх больш) не – яны зніклі за новымі будынкамі), якія насялялі іх людзі, якія належалі да розных слаёў грамадства і вызнавалі розныя рэлігіі, сфарміравалі маё стаўленне да навакольнага свету і вызначылі мой шлях у мастацтве.У 1969 годзе я паступіў у мастацкую школу на аддзяленне скульптуры. пах алейных фарбаў вабіў і прывёў мяне да жывапісу.Школа была адной з лепшых у былым Савецкім Саюзе.Тут я добра авалодаў малюнкам і асновамі класічнага жывапісу.Усё, што ад мяне тады патрабавалася - гэта знайсці свой кірунак у мастацтве і выпрацаваць свой стыль. у тыя гады сфармаваліся нанава мае густы і перавагі ў кіно, архітэктуры, мастацтве і кулінарыі.Нам даводзілася працаваць у майстэрні па начах, бо дзён бракавала.Мы слухалі муз ыку, якую дастаць у савецкіх крамах было немагчыма: "The Beatles", "Led Zeppelin". У 1974 годзе я скончыў школу, а ў 1975 годзе паступіў у Акадэмію Мастацтва на факультэт дызайну, дзе, уласна, і пазнаёміўся са сваім цяперашнім суаўтарам Уладзімірам Цэслерам. На гэтым факультэце, у адрозненне ад астатніх, прывіталіся новыя свежыя ідэі ў праектаванні, эксперыментальны жывапіс. Натхнёны эксперыментамі, я заняўся жывапісам і плакатам. У 1984 г. абараніў дыплом серыяй плакатаў «Гісторыя Мінска». З таго часу я прымаю ўдзел у міжнародных біенале плакатаў. Пасля перабудовы з'явілася магчымасць праводзіць выставы нетрадыцыйнага жывапісу і аб'ектнай скульптуры. Я думаю, лад мыслення, сфарміраваны ў працэсе навучання дызайну, дазваляе мне знаходзіць нестандартныя рашэнні нават у традыцыйна кансерватыўных сферах мастацтва”.

-


Таццяна Бембель, некралог для Сяргея Войчанкі, 2004: "Гісторыя бліскучага творчага тандэму Цэслер & Войчанка ўступіла ў новую фазу. Адчуванне - быццам дзесьці ўнутры павалілася адна з веж-двайнят. Пейзаж стаў іншым: знікла вельмі значная каардыната-вертыкаль. Сяргей і не падазраваў, наколькі вялікая колькасць людзей, якія будуць адчуваць менавіта так.Можа, мы і самі гэтага не падазравалі.Колькім раскіданым па ўсім свеце людзям, аказваецца, важна было проста ведаць, што недзе там, у далёкім г. Мінску. , у мансардзе-майстэрні, у тарцы знакамітага стала заўсёды, ці амаль заўсёды сядзіць Войчэнка (многія лічылі, што ён там і жыў) і думае алоўкам на незлічоных лістках пад каву і цыгарэту, пад каву і цыгарэту… Чаму не дастала з урны хоць пару на памяць?Глядзіш часам на што-небудзь з мастацтва, і раптам мільгане: а бо Войчэнка сказаў бы на гэта: "Лажа". "І праўда лажа", - адкажаш яму ў думках. І ўсё. У прафесійным стаўленні ён быў дакладным індыкатарам якасці : яго інтуі цыі і пачуццю стылю можна было давяраць абсалютна. І гэта ведалі ўсе. Лажу, нават у мікраскапічных дозах - не толькі ў мастацтве, але і наогул у жыцці, ад ежы да адносін - ён адчуваў неяк усёй істотай, ці, лепш сказаць, арганізмам. Яму не трэба было рабіць скідак - на тое, што чагосьці не чытаў, не ведаў, што жыў у правінцыі... І яшчэ: вельмі няшмат тут людзей, якія выразна (іх з Цэслерам любімы плакат - адно з самых выразных мастацтваў) могуць адказаць на пытанні, што такое добра, што такое дрэнна, і ўвогуле - што, уласна, адбываецца? Або адбылося: плакаты "Нержавеючы Сталін", "1939, пачатак войны ў Польшчы", "Карл Маркс 1990-х", "Афганістан", "Good morning, Belarus!" і многія іншыя з'явіліся з прычыны разважанні, а не замовы. Нам гэтае выразнае слова было патрэбна. Трэба і зараз. Мастак з такім сталым прафесійным мысленнем і талентам быў варты большага маштабу іх дадатку: несумненна, што іх з Цэслерам праекты плошчаў і помнікаў, аб'ектаў і акцый маглі б змяніць аблічча гарадоў так, што нам весялей было б у іх жыць. Да спаткання, Сярожа".

аўтаматычны пераклад
  • памерлыя