Назва выставы— гэта назва сістэмы, якая пранікае ў рэчаіснасць і расце як самастойны арганізм, засельваючы прастору пакоя. Яна ўдомаўляецца тут, ствараючы інфраструктуру, здольную “аказваць дапамогу”. Гэта інтэрфейс, які абяцае клопат, але мы не адчуваем сябе ў ім бяспечна. Агульны нагляд і абмежавання прасторы кантралююць рухі і жэсты, рыскрываючы тым самым логіку прыгнятальных структур, у якіх уласная свабода замарожана, а магчымасць дзейнасці рассейваецца на карысць супольнага. У цэнтры выставы знаходзіцца пытанне пра бачнасць і нябачнасць, пра далікатную мяжу паміж камфортам і наглядам, пра тое, як біапалітыка можа клапаціцца пра жыццё, адначасова перахопліваючы яго праявы.

Практыкай рэдзі-мэйд Аляксандр Адамаў увасабляе логіку “Гіпэррэалістычнай Маці” ў татальнай інсталяцыі, натхнёнай дзіцячымі пакоямі допытаў — месцамі, распрацаванымі так, каб мінімізаваць стрэс, але адначасова дазваляючы запіс і падглядыванне. Гэтая мяккая мова аховы дзіцяці становіцца пунктам выхаду для крытыкі сістэм, якія клопат і кантроль злучаюць у адну, неадрозную сувязь.

Знешняя частка інсталяцыі ўключае змадэфікаваныя аб’екты з перцовым балончыкам, яки спалучаны з бярулькай у кшталце слязы з выявай Маці Божай. Праз гэтыя прадметы мастак каментуе сістэмы, якія рэгулююць спосабы праявы свайго пункту гледжання. Гэты від улады, які пад выглядам клопату кантралюе эмоцыі, увагу і адчуванне камфорту, абмяжоўвае поле дзеяння, палягчая трывогу праз яе разгладжванне, замест вырашэння праблемы. У гэтым кантэксце кшталт слязы становіцца формай ініцыяцыі: момантам, калі цела рэагуе хутчэй за свядомасць, адкрываючы праўду пра сістэму, якая хоча нас абараніць, але спачатку гвалціць.

Унутры пакоя размешчаны аб’екты з серыі “Не-цацкі”, якія спасылаюцца на функцыянаванне сучасных сацыяльных сістэм, а таксама на выбраныя працы беларускай мастацкай сцэны. Экспазіцыю дапаўняюць скураныя накладкі на саскі — прадметы, якія змякчаюць боль падчас груднога кармлення дзіцяці і адначасова, праз кантакт з натуральным матэрыялам, “узмацняюць ваяра”.

Інсталяцыю завяршае банер з рэпрадукцыяй апошняй прыжыццёвай працы Марсэля Дюшампа «Étant donnés», дзе погляд праз вузкую шчыліну ў дзвярах адкрывае ляжачую фігуру, якая трымае ліхтар. Адамаў працягвае матыў падглядвання, але парушае яго канвенцыю і сутыкае гледача з “забароненым” вобразам у лоб.

Уся выстава канцэнтруецца на момантах, калі сацыяльнае цела сутыкаецца з мяккімі, “мацярынскімі” тэхналогіямі рэгуляцыі. Адамаў ставіць пад сумнеў тое, што ляжыць пад пяшчотным тонам і якія жаданні становяцца паліўным матэрыялам для ўлады, якая не пагражае, а супакойвае; не прымушае, а “дапамагае”. Яе практыка — імітацыя клопату, каб перахапіць ініцыятыву. Яе сіла ў тым, што яна пераймае ролю суб’екта: разгладжвае, выраўноўвае, тлумачыць, прыстасоўвае рэчаіснасць да набору жаданых рэакцый.

Выстаўка ў “Szczur” запрашае ў гэтую амбівалентную прастору, дзе мяккая інфраструктура сістэм улады настолькі пераканаўчая, што цяжка заўважыць момант, калі клопат пачынае рэгуляваць, а дапамога становіцца інструментам разгладжвання рэчаіснасці і ліквідацыі канфліктаў яшчэ да таго, як яны паспяваюць праявіцца.