engrus
  • 2024
  • 2023
  • 2022
  • 2021
  • 2020
  • 2019
  • 2018
  • 2017
  • 2016
  • 2015
  • 2014
  • 2013
  • 2012
  • 2011
  • 2010
  • 2009
  • 2008
  • 2007
  • 2004
  • 2003
  • 2002
  • 2001
  • 2000
  • 1999
  • 1998
  • 1997
  • 1996
  • 1995
  • 1994
  • 1993
  • 1992
  • 1991
  • 1990
  • 1989
  • 1988
  • 1987
  • 1985
  • 1984
  • 1982
  • 1971

2024

2023

2022

2021

2020

2019

2018

2017

2016

2015

2014

2013

2012

2011

2010

2009

2008

2007

2004

2003

2002

2001

2000

1999

1998

1997

1996

1995

1994

1993

1992

1991

1990

1989

1988

1987

1985

1984

1982

1971

bel Аўтаматычны пераклад

Сяргей Войчанка

1955–2004

Групы

Выбраныя падзеі

Выбраныя творы

Асацыяваныя ўстановы

Артыкулы на KALEKTAR

Спадарожныя дакументы

Звязаныя імёны

Выбраныя даты:

15 лістапада 1955

Нарадзіўся ў сям'і марака ў Жданове, УССР (сёння Марыупаль, Украіна).

1969

Паступіў у мастацкую школу на аддзяленне скульптуры.

1975

Паступіў у Акадэмію мастацтваў на факультэт дызайну, дзе пазнаёміўся са сваім будучым сааўтарам Уладзімірам Цэслерам (працавалі ў дуэце з 1978 года).

1984

Абараніў дыпломны праект - серыю плакатаў "Гісторыя Мінска".

9 снежня 2004

Памёр у Менску.

-

Сяргей Войчанка пра сябе: "Я нарадзіўся 15 лістапада 1955 года ў Марыупалі (былы Жданаў, Украіна) у сям'і марака. З чатырох гадоў жыву ў Мінску (Беларусь). Усе мае сваякі па лініі маці адсюль. Старыя вулкі, якія перажылі вайну (якіх больш) не – яны зніклі за новымі будынкамі), якія насялялі іх людзі, якія належалі да розных слаёў грамадства і вызнавалі розныя рэлігіі, сфарміравалі маё стаўленне да навакольнага свету і вызначылі мой шлях у мастацтве.У 1969 годзе я паступіў у мастацкую школу на аддзяленне скульптуры. пах алейных фарбаў вабіў і прывёў мяне да жывапісу.Школа была адной з лепшых у былым Савецкім Саюзе.Тут я добра авалодаў малюнкам і асновамі класічнага жывапісу.Усё, што ад мяне тады патрабавалася - гэта знайсці свой кірунак у мастацтве і выпрацаваць свой стыль. у тыя гады сфармаваліся нанава мае густы і перавагі ў кіно, архітэктуры, мастацтве і кулінарыі.Нам даводзілася працаваць у майстэрні па начах, бо дзён бракавала.Мы слухалі муз ыку, якую дастаць у савецкіх крамах было немагчыма: "The Beatles", "Led Zeppelin". У 1974 годзе я скончыў школу, а ў 1975 годзе паступіў у Акадэмію Мастацтва на факультэт дызайну, дзе, уласна, і пазнаёміўся са сваім цяперашнім суаўтарам Уладзімірам Цэслерам. На гэтым факультэце, у адрозненне ад астатніх, прывіталіся новыя свежыя ідэі ў праектаванні, эксперыментальны жывапіс. Натхнёны эксперыментамі, я заняўся жывапісам і плакатам. У 1984 г. абараніў дыплом серыяй плакатаў «Гісторыя Мінска». З таго часу я прымаю ўдзел у міжнародных біенале плакатаў. Пасля перабудовы з'явілася магчымасць праводзіць выставы нетрадыцыйнага жывапісу і аб'ектнай скульптуры. Я думаю, лад мыслення, сфарміраваны ў працэсе навучання дызайну, дазваляе мне знаходзіць нестандартныя рашэнні нават у традыцыйна кансерватыўных сферах мастацтва”.

-


Таццяна Бембель, некралог для Сяргея Войчанкі, 2004: "Гісторыя бліскучага творчага тандэму Цэслер & Войчанка ўступіла ў новую фазу. Адчуванне - быццам дзесьці ўнутры павалілася адна з веж-двайнят. Пейзаж стаў іншым: знікла вельмі значная каардыната-вертыкаль. Сяргей і не падазраваў, наколькі вялікая колькасць людзей, якія будуць адчуваць менавіта так.Можа, мы і самі гэтага не падазравалі.Колькім раскіданым па ўсім свеце людзям, аказваецца, важна было проста ведаць, што недзе там, у далёкім г. Мінску. , у мансардзе-майстэрні, у тарцы знакамітага стала заўсёды, ці амаль заўсёды сядзіць Войчэнка (многія лічылі, што ён там і жыў) і думае алоўкам на незлічоных лістках пад каву і цыгарэту, пад каву і цыгарэту… Чаму не дастала з урны хоць пару на памяць?Глядзіш часам на што-небудзь з мастацтва, і раптам мільгане: а бо Войчэнка сказаў бы на гэта: "Лажа". "І праўда лажа", - адкажаш яму ў думках. І ўсё. У прафесійным стаўленні ён быў дакладным індыкатарам якасці : яго інтуі цыі і пачуццю стылю можна было давяраць абсалютна. І гэта ведалі ўсе. Лажу, нават у мікраскапічных дозах - не толькі ў мастацтве, але і наогул у жыцці, ад ежы да адносін - ён адчуваў неяк усёй істотай, ці, лепш сказаць, арганізмам. Яму не трэба было рабіць скідак - на тое, што чагосьці не чытаў, не ведаў, што жыў у правінцыі... І яшчэ: вельмі няшмат тут людзей, якія выразна (іх з Цэслерам любімы плакат - адно з самых выразных мастацтваў) могуць адказаць на пытанні, што такое добра, што такое дрэнна, і ўвогуле - што, уласна, адбываецца? Або адбылося: плакаты "Нержавеючы Сталін", "1939, пачатак войны ў Польшчы", "Карл Маркс 1990-х", "Афганістан", "Good morning, Belarus!" і многія іншыя з'явіліся з прычыны разважанні, а не замовы. Нам гэтае выразнае слова было патрэбна. Трэба і зараз. Мастак з такім сталым прафесійным мысленнем і талентам быў варты большага маштабу іх дадатку: несумненна, што іх з Цэслерам праекты плошчаў і помнікаў, аб'ектаў і акцый маглі б змяніць аблічча гарадоў так, што нам весялей было б у іх жыць. Да спаткання, Сярожа".